Przedsiębiorstwa tytoniowe stały się głównymi reklamodawcami w celu sprzedaży papierosów w opakowaniach.
Firmy tytoniowe, zatrudniając Bernaysa do tworzenia pozytywnych skojarzeń z paleniem tytoniu, zapoczątkowały nowe techniki reklamowe.

Reklama była również wykorzystywana jako narzędzie asymilacji kulturowej, zachęcając pracowników do wymiany tradycyjnych nawyków i struktury społecznej na rzecz wspólnego „nowoczesnego” stylu życia.

Ważnym narzędziem wpływania na pracowników migrujących było Amerykańskie Stowarzyszenie Gazet Językowych Języków Obcych (AAFLN). AAFLN był przede wszystkim agencją reklamową, ale zyskał również zcentralizowaną kontrolę nad znaczną częścią prasy imigracyjnej.

Na przełomie XIX i XX wieku kobietom w biznesie nie było zbyt wielu możliwości wyboru kariery zawodowej, jednak jednym z niewielu były reklamy. Ponieważ kobiety były odpowiedzialne za większość zakupów dokonywanych w gospodarstwie domowym, reklamodawcy i agencje uznały wartość kobiecej wiedzy podczas procesu twórczego. Faktycznie, pierwszą amerykańską reklamę wykorzystującą sprzedaż seksualną stworzyła kobieta – na produkt z mydłem.

Druk banerów a inne formy

W latach 20-tych XX wieku psychologowie Walter D. Scott i John B. Watson przyczynili się do zastosowania teorii psychologicznej w dziedzinie reklamy. Scott powiedział:”Człowiek został nazwany zwierzęciem rozumowania, ale z większą szczerością mógłby być nazywany stworzeniem sugestii. On jest rozsądny, ale w większym stopniu sugeruje”. Udowodnił to swoją techniką reklamową polegającą na bezpośrednim poleceniu konsumentowi.

Na początku lat dwudziestych XX wieku pierwsze stacje radiowe zostały utworzone przez producentów i sprzedawców detalicznych sprzętu radiowego, którzy oferowali programy mające na celu sprzedaż konsumentom większej ilości radiotelefonów. W miarę upływu czasu wiele organizacji non-profit poszło za przykładem innych, zakładając własne stacje radiowe, wśród nich: szkoły, kluby i grupy obywatelskie.

plakart.pl

Kiedy popularyzowano praktykę sponsorowania programów, każdy indywidualny program radiowy był zwykle sponsorowany przez pojedynczy biznes w zamian za krótką wzmiankę o nazwie firmy na początku i na końcu sponsorowanych programów. Wkrótce jednak właściciele stacji radiowych zdali sobie sprawę, że mogliby zarabiać więcej pieniędzy, sprzedając prawa do sponsorowania w małych przydziałach dla wielu firm w całym czasie ich emisji radiowych, zamiast sprzedawać prawa do sponsorowania pojedynczym firmom na jeden program.

Telewizja komercyjna w latach 50. a druk banerów

Na początku lat pięćdziesiątych XX w. Sieć Telewizyjna DuMont rozpoczęła nowoczesną praktykę sprzedaży czasu reklamowego kilku sponsorom. Wcześniej DuMont miał problemy ze znalezieniem sponsorów dla wielu swoich programów i kompensowane przez sprzedaż mniejszych bloków czasu reklamowego do kilku firm. Stało się to ostatecznie standardem dla komercyjnej telewizji w Stanach Zjednoczonych. Jednak nadal powszechną praktyką było organizowanie pojedynczych pokazów sponsorowanych, takich jak The United States Steel Hour. W niektórych przypadkach sponsorzy sprawowali dużą kontrolę nad treścią spektaklu – aż do momentu, gdy posiadali swoją agencję reklamową, która faktycznie pisała program. Model pojedynczego sponsora jest obecnie znacznie mniej rozpowszechniony, przy czym godnym uwagi wyjątkiem jest Hallmark Hall of Fame.